Sosial şəbəkədə baxıb reaksiya verməmək psixoloji özünənəzarət mexanizmidir

Sosial şəbəkələrdə paylaşımlara baxıb heç bir reaksiya verməmək çox vaxt cəmiyyətdə biganəlik kimi qiymətləndirilsə də, psixoloji araşdırmalar bu davranışın tam əksini göstərir. Mütəxəssislərin fikrincə, baxmaq, amma reaksiya verməmək əksər hallarda marağın, emosional təsirin və daxili mübarizənin göstəricisidir. İnsan həmin anda hiss etdiyini açıq şəkildə ifadə etməmək üçün şüurlu şəkildə özünü saxlayır.

Azadfikir.az xəbər verir ki, davranış psixologiyasında bu hal emosional özünənəzarət mexanizmi kimi izah olunur. Beyin bir tərəfdən maraq və yaxınlaşma siqnalı verir, digər tərəfdən isə riskləri dəyərləndirir. Reaksiya vermək münasibətin istiqamətini dəyişə, qarşı tərəfdə gözlənti yarada və ya insanı emosional olaraq həssas vəziyyətə sala bilər. Bu səbəbdən bəzi insanlar passiv müşahidə mövqeyini seçir.

Nevroloji baxımdan baxdıqda, sosial şəbəkədə baxmaq vizual və emosional mərkəzləri aktivləşdirir, reaksiya vermək isə qərarvermə və məsuliyyət hissi yaradan beyin sahələrini işə salır. İnsan bu iki proses arasında balans qurmağa çalışır. Nəticədə maraq olsa da, ifadə gecikir və ya tamamilə baş vermir.

Araşdırmalar göstərir ki, bu davranış xüsusilə şəxsi münasibətlərdə, keçmiş emosional bağların olduğu hallarda daha çox müşahidə olunur. İnsan əlaqəni tam itirmək istəmir, eyni zamanda açıq addım atmağa da hazır olmur. Bu psixoloji vəziyyət “emosional təhlükəsizlik zonası” kimi xarakterizə edilir. Şəxs öz hisslərini qoruyur, amma qarşı tərəflə görünməz əlaqəni saxlayır.

Sosioloqlar qeyd edir ki, sosial mediada baxıb reaksiya verməmək yeni dövrün səssiz ünsiyyət formalarından biridir. Bu, klassik ünsiyyətdə mövcud olmayan, lakin rəqəmsal münasibətlərdə geniş yayılmış davranış modelidir. İnsanlar bu yolla var olduqlarını hiss etdirir, amma açıq mövqe nümayiş etdirmirlər.

Maraqlıdır ki, aparılan müşahidələrə görə, reaksiya vermədən baxan şəxslər çox vaxt paylaşımların hamısını izləyir və detallarına diqqət yetirir. Bu isə davranışın təsadüfi deyil, şüurlu olduğunu göstərir. Yəni bu, diqqətsizlik yox, əksinə, nəzarətli diqqətdir.